Lissabon
Door: webmaster
Blijf op de hoogte en volg Teja
09 Mei 2008 | Portugal, Lissabon
06-05-08: We vertrekken uit Foz do Arelho en willen langs de Mac om daar te internetten. Tomtom wil ons over de grote weg sturen maar gisteravond hebben we het bord zien staan dus we negeren de aanwijzingen en volgen de borden in Calhas da Rainha. Dan komen we bij een spoorwegovergang die gesloten is en ………blijft. Voetgangers lopen om de spoorbomen heen en steken over en na ons enkele minuten afgevraagd te hebben wanneer de trein komt maakt een mevrouw ons attent op de hopeloosheid van onze missie, er staat een (bekladderd) bord waarop te lezen valt dat de overgang alleen geopend is tussen 12.00 en 20.00 uur. Maar Mac D is nog maar 800 weg, we parkeren dus op een terreintje naast de spoorlijn en gaan lopen. Dan komen we bij ons doel en daar lezen we dat de vestiging pas om 11.00 uur open gaat (het is 10.15 uur). We gaan dus onverrichter zake terug. We plannen de route naar een camping vlakbij Lissabon en zoeken langs de route een Mac. Na 45 km worden we een stadje ingeloodst, op het moment dat de kreet : “Bestemming bereikt” klinkt is er in geen velden of wegen een M te zien. Daarna draaien we de snelweg op en gaan bij een benzinestation koffiedrinken. Toch nog heel vroeg in de middag zijn we op de camping in Costa de Caparica en na ons geïnstalleerd te hebben eten we een hapje. Daarna gaan we voor de 3e keer op zoek naar de Mac en zowaar 3x is scheepsrecht, in een enorm overdekt winkelcentrum vinden we wat we zochten en kunnen eindelijk weer onze email en andere internetbesognes afwerken. ‘s Avonds maken we een wandelingetje in de omgeving.
07-05-08: We gaan met de bus naar Lissabon (anders dus dan in het boek dat ik lees). Daar aangekomen kost het eerst wat moeite om uit te vinden waar we heen moeten. Als we al aardig richting centrum zijn gaat het regenen en we gaan snel een pastelaria in voor koffie. Veel mensen komen daar even een kop koffie drinken en eten er iets bij, wij kiezen ook wat uit. Ik kies voor torta de laranje, maar de vertaling sinaasappelcake drukt niet uit hoe lekker dit smaakte, het doet denken aan een heel luchtige, zoete omelet, doordrenkt met heerlijk sap. Als het droog is gaan we weer verder en ontdekken een open toeristenbus en daarmee kunnen we op een eenvoudige manier bij allerlei bezienswaardigheden komen. We stappen uit bij de wijk Belém. De Torro de Belém is een indrukwekkend bouwwerk, oorspronkelijk midden in de gebouwd als verdediging van de riviermond, door de aardbeving van 1755 veranderde de loop van de rivier en nu staat de toren aan de rand van het strand. Helaas is de toren in verband met een fadoconcert (a.s. vrijdag) “versierd” met enorme gekleurde ballen die veel weg hebben van boeien, vooral de voorkant ziet er raar uit, het lijkt daar een opzichtig collier), we nemen alleen foto’s van de zijkanten, die zijn iets minder mishandeld. Ernaast ligt een herdenkingsmonument voor gevallenen overzee dat wordt “bewaakt” door een paar marinemensen, we zien de aflossing van de wacht. Inmiddels is het etenstijd en we vinden een restaurantje waar we genieten van een visje (op het terras). Daarna bekijken we het monument voor de ontdekkingsreizen uitgebreid en gaan door een voetgangerstunnel naar de overkant van de drukke snelweg waar het Mosteiro dos Jerónimos, een voormalig klooster dat meer weg heeft van een paleis, gebouwd van een prachtige lichte steensoort. We gaan weer verder met de bus en stappen nu bij de oude binnenstad uit, we bekijken daar de elevador Santa Justa (een lift, meer dan 100 jaar oud, waarmee je vroeger naar een hoger gelegen stadsdeel kon, nu alleen nog naar het restaurant bovenop) en ontdekken een zaakje waar ze zulke enorme ijsjes voor je scheppen dat 1 bolletje voor 3 telt (en we hadden er 2 besteld). Als het ijs op is lopen we nog door wat oude straatjes en willen dan weer verder met de bus maar die komt niet meer opdagen. Dus gaan we te voet terug naar het busstation voor bussen naar buiten de stad, onze voeten doen zeer door de bestrating die bestaat uit ongelijke brokjes kalksteen en zwart basalt waarmee prachtige motieven gelegd zijn maar die aan het eind van een wandeldag akelig je voetzolen teisteren. We stoppen nog voor een drankje en kunnen met de bus van 19.35 uur terug. Hè, lekker, schoenen uit.
08-05-08: Zelfde ritueel als gisteren. We stappen nu vlakbij de oude stad, op een plein, uit. We willen eerst koffie en zien een grote zaak met een mooi terras en strijken daar neer. Helaas is alles spic en span maar de cappuccino is flauw, niet echt warm en ook niet goedkoop en toiletbezoek kost € 0,50. Dat wordt dus geen tweede koffie hier. We lopen door smalle straatjes naar boven, we volgen de raad van de groene gids op en lopen ook zomaar eens een trap op waarvan we niet kunnen zien waar die uitkomt. Ineens staan we voor een klein zaakje met op een bord een aanbieding voor koffie met iets erbij. We gaan naar binnen en krijgen een allerhartelijkste ontvangst en uitgebreid uitleg over alle lekkers in het Engels. Hier drinken we koffie die smaakt en zien ook een menukaart met suggesties die ons wel aanstaan. We vragen of het druk zal worden tijdens lunchtijd en spreken af dat we na een uurtje wandelen terug zullen komen. We stijgen nog wat hoger via straatjes en trappen en komen bij het kasteel van Sao Jorge uit. We zien hier weer veel huizen met aan de buitenkant tegelmozaiekwerk (veel tegels doen denken aan Delfts blauw). Na een uur zijn we terug bij ons lunchadres en genieten daar alle vier van een ander gerecht en iedereen is dik tevreden, zeker als we na afloop de rekening krijgen, hier eet je in Nederland nauwelijks in je eentje voor. Daarna gaan we richting elevador en vandaar naar het straatje waar vandaan tram 28 naar boven rijdt, we stappen in. Het is een echt antiek trammetje en onderweg rijden een paar jongetjes buiten op de treeplank mee. Helemaal boven op één van de 7 heuvels waarop Lissabon gebouwd is, is het eindpunt en we besluiten een wandelingetje te maken voor we teruggaan. Na een half uurtje gaan we terug naar de halte om op te stappen en we bekijken de kaart om te zien tot hoever we mee zullen rijden. Aart ziet het niet goed genoeg en hij vraagt me: “Laat mij eens op die kaart kijken”, ik voel een duwtje en stap opzij. Ik sta met mijn rug naar hem en de kaart toe op dat moment en kijk naar het trammetje dat de heuvel op komt sjezen. Terwijl Aart nog steeds naar de kaart kijkt komt er een man naar ons toe, gekleed in een legergroene outfit. Hij vraagt aan Aart en Jaap of zij Engels spreken en als het antwoord bevestigend is laat hij zijn politiepenning zien en daarna een gedeeltelijk geopende portemonnee en vraagt of deze van iemand is. Aart herkent deze als de zijne en voelt tegelijkertijd aan de zak van zijn broek, inderdaad, leeg. Dan vertelt de man dat de portemonnee gerold is en dat ze de dieven al gegrepen hebben en dat Aart zijn eigendommen terug krijgt maar dat ze nu nodig zijn voor aangifte. We lopen met hem mee, daar staan 4 mannen. Twee blijken de zakkenrollers te zijn en de twee anderen zijn van de politie. De rechercheur die naar ons toe kwam roept met een mobilofoon collega’s op. Even later komen er twee politieauto’s naar boven rijden. De twee boeven worden afgevoerd met de auto van de undercoveragenten, wij stappen met degene die naar ons toekwam achterin één van de politieauto’s en Jaap en Annie worden met de andere auto meegenomen. Na een stukje naar beneden rijden zijn we op het politiebureau. Daar wordt de aangifte geregeld en krijgt Aart zijn portemonnee terug (met alles er nog in) en wordt duidelijk hoe het is gebeurd: de twee mannen die opgepakt zijn waren naast Aart komen staan toen hij met zijn bril af vlak voor de kaart stond, ze hadden mij daarbij opzij geduwd (een klein zetje zodat het niet opviel) en de 3 undercoveragenten reden toevallig langs en zagen hoe één van de twee de portemonnee uit Aarts zak haalde en onder zijn jasje meenam. De agenten hadden de mannen 40 meter verder klemgereden en gearresteerd. Er waren ook nog twee handlangers maar die hadden ze nergens op kunnen betrappen. Voordat wij iets ontdekt hadden was de misdaad dus al opgelost. We zijn heel blij dat het zo goed is afgelopen, ook al zitten we haast twee uur op het bureau voor de aangifte afgerond is. Obrigado (Aart) en obrigada (Teja) heren agenten voor uw alertheid en optreden. Als we weer buiten staan is de middag zo goed als voorbij en we lopen naar de bushalte, we stappen bij een winkelcentrum uit voor een sanitaire stop en wat boodschappen en daarna lopen we naar de bushalte vanwaar de bus naar onze uitvalsbasis vertrekt. Om 20.30 uur zijn we terug op de camping.
07-05-08: We gaan met de bus naar Lissabon (anders dus dan in het boek dat ik lees). Daar aangekomen kost het eerst wat moeite om uit te vinden waar we heen moeten. Als we al aardig richting centrum zijn gaat het regenen en we gaan snel een pastelaria in voor koffie. Veel mensen komen daar even een kop koffie drinken en eten er iets bij, wij kiezen ook wat uit. Ik kies voor torta de laranje, maar de vertaling sinaasappelcake drukt niet uit hoe lekker dit smaakte, het doet denken aan een heel luchtige, zoete omelet, doordrenkt met heerlijk sap. Als het droog is gaan we weer verder en ontdekken een open toeristenbus en daarmee kunnen we op een eenvoudige manier bij allerlei bezienswaardigheden komen. We stappen uit bij de wijk Belém. De Torro de Belém is een indrukwekkend bouwwerk, oorspronkelijk midden in de gebouwd als verdediging van de riviermond, door de aardbeving van 1755 veranderde de loop van de rivier en nu staat de toren aan de rand van het strand. Helaas is de toren in verband met een fadoconcert (a.s. vrijdag) “versierd” met enorme gekleurde ballen die veel weg hebben van boeien, vooral de voorkant ziet er raar uit, het lijkt daar een opzichtig collier), we nemen alleen foto’s van de zijkanten, die zijn iets minder mishandeld. Ernaast ligt een herdenkingsmonument voor gevallenen overzee dat wordt “bewaakt” door een paar marinemensen, we zien de aflossing van de wacht. Inmiddels is het etenstijd en we vinden een restaurantje waar we genieten van een visje (op het terras). Daarna bekijken we het monument voor de ontdekkingsreizen uitgebreid en gaan door een voetgangerstunnel naar de overkant van de drukke snelweg waar het Mosteiro dos Jerónimos, een voormalig klooster dat meer weg heeft van een paleis, gebouwd van een prachtige lichte steensoort. We gaan weer verder met de bus en stappen nu bij de oude binnenstad uit, we bekijken daar de elevador Santa Justa (een lift, meer dan 100 jaar oud, waarmee je vroeger naar een hoger gelegen stadsdeel kon, nu alleen nog naar het restaurant bovenop) en ontdekken een zaakje waar ze zulke enorme ijsjes voor je scheppen dat 1 bolletje voor 3 telt (en we hadden er 2 besteld). Als het ijs op is lopen we nog door wat oude straatjes en willen dan weer verder met de bus maar die komt niet meer opdagen. Dus gaan we te voet terug naar het busstation voor bussen naar buiten de stad, onze voeten doen zeer door de bestrating die bestaat uit ongelijke brokjes kalksteen en zwart basalt waarmee prachtige motieven gelegd zijn maar die aan het eind van een wandeldag akelig je voetzolen teisteren. We stoppen nog voor een drankje en kunnen met de bus van 19.35 uur terug. Hè, lekker, schoenen uit.
08-05-08: Zelfde ritueel als gisteren. We stappen nu vlakbij de oude stad, op een plein, uit. We willen eerst koffie en zien een grote zaak met een mooi terras en strijken daar neer. Helaas is alles spic en span maar de cappuccino is flauw, niet echt warm en ook niet goedkoop en toiletbezoek kost € 0,50. Dat wordt dus geen tweede koffie hier. We lopen door smalle straatjes naar boven, we volgen de raad van de groene gids op en lopen ook zomaar eens een trap op waarvan we niet kunnen zien waar die uitkomt. Ineens staan we voor een klein zaakje met op een bord een aanbieding voor koffie met iets erbij. We gaan naar binnen en krijgen een allerhartelijkste ontvangst en uitgebreid uitleg over alle lekkers in het Engels. Hier drinken we koffie die smaakt en zien ook een menukaart met suggesties die ons wel aanstaan. We vragen of het druk zal worden tijdens lunchtijd en spreken af dat we na een uurtje wandelen terug zullen komen. We stijgen nog wat hoger via straatjes en trappen en komen bij het kasteel van Sao Jorge uit. We zien hier weer veel huizen met aan de buitenkant tegelmozaiekwerk (veel tegels doen denken aan Delfts blauw). Na een uur zijn we terug bij ons lunchadres en genieten daar alle vier van een ander gerecht en iedereen is dik tevreden, zeker als we na afloop de rekening krijgen, hier eet je in Nederland nauwelijks in je eentje voor. Daarna gaan we richting elevador en vandaar naar het straatje waar vandaan tram 28 naar boven rijdt, we stappen in. Het is een echt antiek trammetje en onderweg rijden een paar jongetjes buiten op de treeplank mee. Helemaal boven op één van de 7 heuvels waarop Lissabon gebouwd is, is het eindpunt en we besluiten een wandelingetje te maken voor we teruggaan. Na een half uurtje gaan we terug naar de halte om op te stappen en we bekijken de kaart om te zien tot hoever we mee zullen rijden. Aart ziet het niet goed genoeg en hij vraagt me: “Laat mij eens op die kaart kijken”, ik voel een duwtje en stap opzij. Ik sta met mijn rug naar hem en de kaart toe op dat moment en kijk naar het trammetje dat de heuvel op komt sjezen. Terwijl Aart nog steeds naar de kaart kijkt komt er een man naar ons toe, gekleed in een legergroene outfit. Hij vraagt aan Aart en Jaap of zij Engels spreken en als het antwoord bevestigend is laat hij zijn politiepenning zien en daarna een gedeeltelijk geopende portemonnee en vraagt of deze van iemand is. Aart herkent deze als de zijne en voelt tegelijkertijd aan de zak van zijn broek, inderdaad, leeg. Dan vertelt de man dat de portemonnee gerold is en dat ze de dieven al gegrepen hebben en dat Aart zijn eigendommen terug krijgt maar dat ze nu nodig zijn voor aangifte. We lopen met hem mee, daar staan 4 mannen. Twee blijken de zakkenrollers te zijn en de twee anderen zijn van de politie. De rechercheur die naar ons toe kwam roept met een mobilofoon collega’s op. Even later komen er twee politieauto’s naar boven rijden. De twee boeven worden afgevoerd met de auto van de undercoveragenten, wij stappen met degene die naar ons toekwam achterin één van de politieauto’s en Jaap en Annie worden met de andere auto meegenomen. Na een stukje naar beneden rijden zijn we op het politiebureau. Daar wordt de aangifte geregeld en krijgt Aart zijn portemonnee terug (met alles er nog in) en wordt duidelijk hoe het is gebeurd: de twee mannen die opgepakt zijn waren naast Aart komen staan toen hij met zijn bril af vlak voor de kaart stond, ze hadden mij daarbij opzij geduwd (een klein zetje zodat het niet opviel) en de 3 undercoveragenten reden toevallig langs en zagen hoe één van de twee de portemonnee uit Aarts zak haalde en onder zijn jasje meenam. De agenten hadden de mannen 40 meter verder klemgereden en gearresteerd. Er waren ook nog twee handlangers maar die hadden ze nergens op kunnen betrappen. Voordat wij iets ontdekt hadden was de misdaad dus al opgelost. We zijn heel blij dat het zo goed is afgelopen, ook al zitten we haast twee uur op het bureau voor de aangifte afgerond is. Obrigado (Aart) en obrigada (Teja) heren agenten voor uw alertheid en optreden. Als we weer buiten staan is de middag zo goed als voorbij en we lopen naar de bushalte, we stappen bij een winkelcentrum uit voor een sanitaire stop en wat boodschappen en daarna lopen we naar de bushalte vanwaar de bus naar onze uitvalsbasis vertrekt. Om 20.30 uur zijn we terug op de camping.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
